Dotyk zdrowia

Kto by pomyślał, że popołudniowe spacery mogą być tak intensywne i tak przyjemne, a co najważniejsze mogą zapewnić taki super spokojny i długi sen... ale od początku. Zostając samemu rano mam czas na przemyślenie swojego życia i znalezienie sensu w nim, oraz na sen i wypoczynek. Skrupulatnie z tego korzystałem przez całe 103434556432324 godzin, do czasu, aż wrócił Pan. Zwiedziliśmy razem najbliższą okolicę i zrobiłem to, co miałem zrobić i wróciliśmy do domku, gdzie szykowaliśmy jedzonko i sprzątaliśmy, czekając na powrót Pani. Nagle wyskoczyliśmy na dwór, jak błyskawice tylko po to by spotkać Panią w drzwiach klatki schodowej. Cieszyłem się jak mały szczeniaczek. Cała nasza trójka poszła na malutki spacerek po trawce pod blokiem. Ponieważ dokazywałem troszkę, to spacer nie był zbyt miły. Tak więc szybki powrót do domku, gdzie zjadłem swój obiadek, a Borowscy dokończyli jedzonko.

Pani nie czuła się najlepiej, a ja mimo, iż chciałem jej pomóc, nie mogłem wejść na kanapę, gdzie Ona leżała. Chciałem ją ogrzać wtulając się w nią, a nawet zmierzyć jej temperaturę na czole swoim noskiem. Niestety wszystkie próby zawiodły, więc postanowiłem się położyć i przespać.

Gdy już z wolna zmierzchało udaliśmy się z Panem na długi, bardzo długi spacer. Tak sobie szliśmy przez miasto do Parku i ciągle bawiliśmy się w przeciąganie mojego gryzaczka. Tak się w tym zatracałem, że nawet zapominałem chodzić i lądowałem na ziemi i szurałem podwoziem po ziemi.

czy my już jesteśmy na miejscu?

Nowe ścieżki

Wczoraj Borowscy zostali w domku. Przynajmniej tak mi się zdawało i już się cieszyłem, gdy nagle Oni zebrali się, zostawiając mi pazura na pocieszenie. Troszkę rozpaczałem za Nimi, no dobrze - troszkę powyłem, by po jakiś 44532344355 minutach położyć się spać. Przespałem cały czas, aż do powrotu Pana, by mieć wiele sił na spacer z nim. Wyszliśmy i powędrowaliśmy na trawkę, a stamtąd prosto do autka, w którym czekała Pani. Pojechaliśmy na zakupy, które spędziłem w autku. Tylko na chwilkę wyszedłem pod sklepem na spacer. Gdy wracali to tylko z przerażeniem patrzyłem jak Pakują kolejne reklamówki do autka.

to gdzie jedziemy?

Złodziejski wiatr

Niedziela miała być spokojnym dniem po grillowaniu i długim sobotnim balowaniu, ale niestety tak pęknie nie było. Co prawda pospałem sobie bardzo długo i mogłem się poobijać po domku, ale cały dzień był jakiś taki smętny i ciągle się czuło, że zaraz coś niedobrego ma się stać.

śpiący Furiacik

Grilowo

Co tu dużo opowiadać, po spacerkach usłyszałem, że będziemy jechać do Bojkowa. Pomyślałem sobie, że to może oznaczać spotkanie z Fredem i może jakieś dobre jedzonko.

Do południa Pan robił coś przy komputerze, a Pani się krzątała po domu, a ja sobie ich oglądałem wylegując się na swoich podusiach. Nagle zaczęli się szykować, a to oznaczało, że ruszamy do w drogę. Byłem niemal w jednej chwili zwarty i gotowy. Torba wypchana różnymi rzeczami i już schodzimy do autka. Mały obchód po okolicy z Panią, bo Pan coś tam jeszcze robi przy komputerku - On go chyba naprawiał, co mnie dziwiło, bo nie  korzystał z młotka, ani z mojej pomocy.

W drodze do celu zahaczyliśmy jeszcze o sklepik. Musiałem poczekać w autku, ale na szczęście szybko się wyrobili i znowu w drogę. Auto zgasło i gdy tylko otworzyły się drzwi ja wystrzeliłem jak torpeda. Nie było nikogo. Po chwili dopiero się zorientowałem, że jesteśmy przed wjazdem na posesję, tak więc czekało nas jeszcze chwilowe dreptanie. Otworzyła się brama i była masa ludzi, znanych mi ludzi oraz Fred i Franczesko, ale najważniejsze, to było jedzenie w moim zasięgu - na stoliku, niskim stoliku. Przywitałem się ze wszystkimi obecnymi  tak dla niepoznaki i sru, szybki atak i nim się zorientowali, to  już w pysku miałem dwie kiełbaski. Krzyki i wrzaski nic nie pomogły bo one były moje i tylko moje. Wszyscy się trochę śmiali, a najbardziej zdenerwowana to była Pani. Po konsumpcji, która trwała jakieś 20 sekund poszedłem szukać więcej na stoliku, niestety znalazłem jedynie kaganiec. Od tej chwili mogłem jedynie obserwować wszystko, a nic nie mogłem spróbować.

to tutaj pochowali wszystkie pyszności

Trening

Wczorajszy piątek zaczął się znacznie wcześniej niż zwykle. Spałem sobie w najlepsze, gdy nagle zaspanego budzi mnie Pan i oznajmia, że idziemy na spacerek. Jak to spacerek tak rano, tak skoro świt? No nic, wyszedłem i pospacerowałem chwilkę licząc, że wrócę szybko do domku i pójdę spać, albo inaczej - najpierw zjem, a potem położę się spać. Obym nie musiał wychodzić na dworek w najbliższym czasie. I się nie myliłem i moje życzenia się spełniły. Zjadłem, a chwilę potem Borowscy wyszli zamykając za sobą drzwi zostawiając mi szpon orła. Spokojnie mogłem sobie zjeść i iść spać. Spałem sobie długo, bardzo długo z małymi przerwami na picie i gryzienie zabawek. W końcu wrócił Pan z wielką torbą, która bardzo ładnie pachniała, niestety wylądowała w salonie za zamknięciem. Mogłem tylko ją powąchać. Po chwili na szczęście bariery zniknęły, torba się wypakowała, oczywiście nie sama, a dzięki pomocy Pana. Koniec końców była pusta i dostałem ją do obejrzenia i sprawdzenia co tak ładnie pachniało.

Narodowy sport

To był dzień. Rano zostawili mnie na pastwę losu, zapominając zamknąć mnie w przedpokoju. Mogąc buszować po całym mieszkaniu, no oprócz balkonu i sypialni, postanowiłem najpierw wyłączyć komputer, aby nie było na nic dowodów, a potem to się zaczęło. Spałem u siebie w legowisku jak zawsze i nigdzie się nie kręciłem, bo byłem tak bardzo zmęczony. Pan szybko wrócił, więc poszliśmy na ekspresowy spacerek, bo niby coś tam miał robić, ale ja wiem lepiej - pewnie chciał sobie pospać. W drodze powrotnej do domku zabraliśmy ze sobą pocztę. Aby wykluczyć wszelakie zagrożenie dla otoczenia, to ja jako pierwszy zabrałem się za jej sprawdzanie. W mieszkaniu dokładnie przyjrzałem się kolejnymi folderom reklamowym.

Bez opamiętania w pracy

Środa minęła na ciężkiej pracy. Znaczy się rano było przyjemnie. Poszedłem z Panem odprowadzić Panią do pracy i na niewielki spacerek. Potem malutki spacerek, czyli droga na około do domku.